پهنه رزم ز آتش چو یکی مجمره شد

دسته ای رفت ز خلخال به منجیل و به رشت

صید خورشید، تمنای دل شب پره شد

لشگر شه سر ره سخت بر ایشان بگرفت

طبرستانی و گیلانی و زنجانی را

راندن دزدان از ملک ، مرامی سره شد

ای بسا دل که ز جور سفها خون گردید