صورت به تو نمایند اندر زمان اجلا

وان پنج حس باطن چون وهم و چون تصور

هم پنج چشمه می دان پویان به سوی مرعی

هر چشمه را دو مشرف پنجاه میرابند

زخمت رسد ز پریان گر باادب نباشی

کاین گونه شهره پریان تندند و بی محابا

تقدیر می فریبد تدبیر را که برجه