به نرگس نگر، دیدگان پر خمار

زکوه پلنگان به کوه سهند

ز بس عیش و رامش ، ندانم که چون

ز بس لاله وگل ، ندانم که چند

به لاله نگر، لب پر از نوشخند

چو خورشید بر پشت ابر سیاه

ز که، بامدادان جهاند نوند