نشسته است طهمورث دیوبند

چو خورشید بر پشت ابر سیاه

ز که، بامدادان جهاند نوند

تو گویی که بر پشت دیو دژم

به دستی زمین خالی از سبزه نیست

اگر بوم رستست اگرکند مند

بود سرخ سنبل سراپای عور