بر خاک مرقدم کف خاکستری نماند

صاحبدلی چو نیست ، چه سود از وجود دل

آئینه گو مباش چو اسکندری نماند

عشق آن چنان گداخت تنم را که بعد مرگ

ای بلبل اسیر، به کنج قفس بساز

اکنون که از برای تو بال و پری نماند

ای باغبان بسوز، که در باغ خرمی