کرم ستم به شاخ فضیلت ، بری نماند

ای باغبان بسوز، که در باغ خرمی

زبن خشکسال حادثه ، برگ تری نماند

برق جفا به باغ حقیقت گلی نهشت

صیاد ره ببست چنان کز پی نجات

غیر از طرق دام ، ره دیگری نماند

آن آتشی که خاک وطن گرم بود از آن