بهر پناه مردم مسکین ، دری نماند

آن آتشی که خاک وطن گرم بود از آن

طوری به باد رفت کزآن اخگری نماند

هر در که باز بود سپهر از جفا ببست

آداب ملک داری و آئین معدلت

برباد رفت و زان همه ، جز دفتری نماند

با ناکسان بجوش که مردانگی فسرد