کان خود به کار نامد و این دیگری نماند

یاران قسم به ساغر می ، کاندرین بساط

پر ناشده ز خون جگر، ساغری نماند

نه بخشی از تمدن و نی بهره ای ز دین

واحسرتا! چگونه توان کرد باور این

کاندر جهان ، خدایی و پیغمبری نماند

جز داور مخنث و جز حیز دادگر