یاور هران دلاور در دل ابر سیاه

موسی صبح از بغل بیرون ید بیضا کند

خود مگر زرتشت با فر فروغ اورمزد

چاره پتیاره اهریمن شیدا کند

با مشعشع رمح، قصد جان اژدرها کند

روشنانش را برون ریزد سپهر از آستین

چون که زان فرزانگان روشن تری پیدا کند