کودکان دایم کلان گردند و بابا پیر و زار

هریک اندر ماه دستی جامه از سر واکند

هرچه از خاتون بجا ماند خورند این کرگان

خادمات و خادمین راکیست کاستقصاکند

چون که کودک شدکلان کی رحم بر باباکند

ازکلاه و کفش و کسوت ، کاغذ و کلک و کتاب

نیست کافی گر دوصدکاف دگر انشاکند