غم برد از دل تو گوئی تا همی خواهد چو من

او قمر را همنشین با نافه ازفر کند

گر گشاید یک گره از آن دو زلف عنبرین

یک جهان آراسته از مشک و از عنبرکند

هر زمان مدح و ثنای خواجه قنبرکند

آنکه اندر نیم شب بر جای پیغمبر بخفت

تا تن خود را به تیرکید خصم اسپر کند