جز صفات داوری در وی نیابد یک صفت

هر زمان مدح و ثنای خواجه قنبرکند

آنکه اندر نیم شب بر جای پیغمبر بخفت

تا تن خود را به تیرکید خصم اسپر کند

آنکه عقل خویش را بر خویشتن داور کند

داورش خوانده ولی و احمدش خوانده وصی

هم وصایت هم ولایت ز احمد و داور کند