تا خویش را درآینه هر دم نظرکند

شد وقت آنکه مرغ سحر نغمه سر کند

گل با نسیم صبح ، سر از خواب برکند

نرگس عروس وار خمیده به طرف جوی

لاله گرفته جام عقیقین به زیر ابر

تا با سرشگ ابر، لب خشک تر کند

وقتست تاکه نطفه زندانی نبات