گاه بگشوده گریبان ، روز تا شب سینه را

از زمین آه و فغان را زیب گردون می کنند

گاه عریان کشته با زنجیر می کوبند پشت

گه کفن پوشیده فرق خویش پر خون می کنند

در معابر با شرق دست ، گلگون می کنند

گه به یاد تشنه کامان زمین کربلا

جویبار دیده را از گریه جیحون می کنند