چون کودکی صغیر که با خامه طلا

چون پاره های اخگر اندر میان دود

بنگر بدان درخش کز ابرکبود فام

برجست و روی ابر به ناخن همی شخود

کژ مژ خطی کشد به یکی صفحه کبود

بنگر یکی به رود خروشان به وقت آنک

دربا پی پذیره اش آغوش برگشود