کژ مژ خطی کشد به یکی صفحه کبود

بنگر بدان درخش کز ابرکبود فام

برجست و روی ابر به ناخن همی شخود

چون کودکی صغیر که با خامه طلا

بنگر یکی به رود خروشان به وقت آنک

دربا پی پذیره اش آغوش برگشود

چون طفل ناشکیب خروشان ز یاد مام