چون طفل ناشکیب خروشان ز یاد مام

کژ مژ خطی کشد به یکی صفحه کبود

بنگر یکی به رود خروشان به وقت آنک

دربا پی پذیره اش آغوش برگشود

کاینک بیافت مام و در آغوش او غنود

دیدم غریو و صیحه دریای آسکون

دربافتم که آن دل لرزنده را چه بود