بنگر یکی به منظر چالوس کز جمال

همراه باد برد و نثار زمین نمود

زبن رو همی خروشد و سیلی زند به خاک

از چرخ برگذاشته فریاد رود رود

صد ره به زیب وزینت مازندران فزود

زان جایگه به بابل و شاهی گذاره کن

پس با ترن به ساری و گرگان گرای زود