حسود را دل از اندیشه سخت پژمان بود

مرا چو کان بدخشان بد این دل دانا

سخن بدو در، چون گوهر بدخشان بود

شکفته بود همه بوستان خاطر من

نه دیده ام به ره چهره ای شدی گریان

نه خاطرم ز غم طره ای پریشان بود

نبد مرا دل و دین کز دو چشم و زلف بتان