همیشه تا بود این خوی خوی گیهان بود

طمع به نان کسانم نبدکه شمس و قمر

به خوان همت من بر، دوقرصه نان بود

به خوی دیرین گیهان شکست پیمانم

زکین کیوان باید شدن به سوی نشیب

مرا که اختر والا فراز کیوان بود

زمانه کرد چو چوگان خمیده پشت و نژند