زان که عمر خدمتم را ساعت آخر نبود

این چنین کید از رفیقان دوروی آمد پدید

شکوه ام از کید چرخ و خصم بد اختر نبود

دوستان دور، قدر خدمتم بشناختند

رای دادند از دره گز وزکلات و از سرخس

تا شوم زی ری که چون منشان یکی غمخور نبود

در هزار و سیصد و سی و دو زی کنگاشگاه