کاشکی ز اول همای آرزو را پر نبود

نک بر آن عزمم که از ری بازگردم زی وطن

کاندرین میخانه ام ، جز زهر در ساغر نبود

استخوانم خرد شد در آرزوی معدلت

در امید نوگل اصلاح ، صوتم پست گشت

کاش هرگز بلبل امید را حنجر نبود

لفظ دلبر راندم اما خلق را دل برنتافت