عندلیب آسا محکوم خوش آوایی بود

بود او معتقد دلشدگان شیدا

که خداوند دلی واله و شیدایی بود

گر به کنج قفس افتاد عجب نیست که او

بود مسعود زمان آن که به شومی ادب

که ( مرنجی ) و گهی ( سوبی ) و گه ( نایی ) بود

پرتوا رحمت حق بر پدری کز پس او