صد هنر دارد و یک عیب ، من این زان گفتم

ورنه آن لهجه بد، مایه رسوایی بود

یا خود این لهجه ناخوش سپر چشم بد است

پیش شهری که پر از خوبی و زببایی بود

تا نگویند که قصدم هنرآرایی بود

گفت این چامه جانبخش به نوروز بهار

گرچه افسرده دل از عزلت و تنهایی بود