شاعر فحل خراسانم که در دریای نظم

*

نیست با من همسر آن شاعر که بی کابین و عقد

بکر طبع خویش را هر دم به صد شوهر دهد

طبع من کشتی فرستد فکر من لنگر دهد

گر معزی دیده بود این شعر من کی گفته بود

« چیست آن آبی که او را گونه آذر دهد»