در خارزار چند دوی ای برهنه پا

ای بنده بازگرد به درگاه ما بیا

بشنو ز آسمان ها حی علی الصلا

درهای گلستان ز پی تو گشاده ایم

جان را من آفریدم و دردیش داده ام

آن کس که درد داده همو سازدش دوا

قدی چو سرو خواهی در باغ عشق رو