قدی چو سرو خواهی در باغ عشق رو

در خارزار چند دوی ای برهنه پا

جان را من آفریدم و دردیش داده ام

آن کس که درد داده همو سازدش دوا

کاین چرخ کوژپشت کند قد تو دوتا

باغی که برگ و شاخش گویا و زنده اند

باغی که جان ندارد آن نیست جان فزا