کاین چرخ کوژپشت کند قد تو دوتا

جان را من آفریدم و دردیش داده ام

آن کس که درد داده همو سازدش دوا

قدی چو سرو خواهی در باغ عشق رو

باغی که برگ و شاخش گویا و زنده اند

باغی که جان ندارد آن نیست جان فزا

ای زنده زاده چونی از گند مردگان