آزاده مرد آن که چنان رفت کان سزید

کشت ارشمید را سپه مرسلوس لیک

شد مرسلوس فانی و باقیست ارشمید

چون عاقبت برفت بباید ازین سرای

دردا گر از نهیب تو آهی ز سینه خاست

غبنا گر از جفای تو اشکی به ره چکید

بستر گر از توگردی بر خاطری نشست