ازبرف و یخ به گیتی نطعی بگسترید

محنت فرارسد چو ز حد بگذرد غرور

سستی فزون شود چو ز حد بگذرد نبید

یادآر از آن بلای زمستان که دست ابر

دژخیم وار بر زبر نطع او به خشم

آن زاغ بر جنازه گل ها همی چمید

واینک نگاه کن که ز اعجاز نامیه