گفت ار به حسبت آمده ای اندر آی ، لیک

چندان که پیر دهقان از خواب خوش جهید

بگشود لرز لرزان در وز نهیب من

گفتی همی که خواست رگ جانش بگسلید

بیگاه چون تو محسب سهم کس ندید!

گفتم که باده خوارم ، نی مرد حسبتم

ایزد مرا نه از قبل حسبت آفرید