صبحست می بیار که مغز از فروغ می

بیگاه چون تو محسب سهم کس ندید!

گفتم که باده خوارم ، نی مرد حسبتم

ایزد مرا نه از قبل حسبت آفرید

روشن شود چو غره صبح از فروغ شید

دهقان از این حدیث به من بردرید چشم

وانگاه چون پلنگ یکی نعره برکشید