« رز را خدای از قبل شادی آفرید»

گر قوت شراب بدید و حیلتش

گرد حیل نگشتی پیوسته ارشمید

باشد بهار بنده آن شاعری که گفت

من این قصیده گفتم تا ارمغان برم

نزدیک آنکه هست درش کعبه امید

دانا عزیز شد که چنو حامیئی گرفت