من این قصیده گفتم تا ارمغان برم

گرد حیل نگشتی پیوسته ارشمید

باشد بهار بنده آن شاعری که گفت

« رز را خدای از قبل شادی آفرید»

نزدیک آنکه هست درش کعبه امید

دانا عزیز شد که چنو حامیئی گرفت

دانش بزرگ شدکه چنو مامنی گزید