ای خواجه کریم ! برآمد زمانه ای

بنواخت لیک خوی حسودش مراگزید

هرگز نشد ز داهیه دهر تلخ کام

آن فاضلی که چاشنی مهر او چشید

کز هجر حضرت تو دل اندر برم تپید

دژخیم دهر دیده آمال من به عنف

بربست و گوش خویش به سیماب آکنید