دژخیم دهر دیده آمال من به عنف

آن فاضلی که چاشنی مهر او چشید

ای خواجه کریم ! برآمد زمانه ای

کز هجر حضرت تو دل اندر برم تپید

بربست و گوش خویش به سیماب آکنید

در باغ دهر تازه گلی بودم ای دریغ

کم دهر ناشکفته ز شاخ مراد چید