بربست و گوش خویش به سیماب آکنید

ای خواجه کریم ! برآمد زمانه ای

کز هجر حضرت تو دل اندر برم تپید

دژخیم دهر دیده آمال من به عنف

در باغ دهر تازه گلی بودم ای دریغ

کم دهر ناشکفته ز شاخ مراد چید

هر نوگلی که از سر کلکم شکفته گشت