کم داس دهرکشته آمال بدروید

پستان مام و سفره بابست اصل مرد

آن منج گم شودکه گل ناروا مکید

بذر هنر به مرز امل کشتم ای دریغ

چون روزگار سفله ندانست قدر من

کس را چه انتظار ازو بایدی کشید

شد بی تو یاوه دست وزارت که درخور است