منت خدای راکه به فرجام رسته گشت

با بدخویی و ددمنشی توامان که دید

چندی ز روی حیف درخشنده گوهری

در پارگین شغل و عمل با خزف چمید

این گوهر شریف از آن ورطه پلید

دامان ما اگرچه شد آلوده نیاز

لیکن وجود پاک تو ز آلودگی رهید