توئی که ساعد بیداد را شکستی سخت

که خیره ماند در آن گیر و دار، وهم و فکر

اگر شکار امیران بود گوزن و غزال

تو باز شاه شکاری و میر شیر شکر

توئی که مجلس اسلام راگشودی در

در آفرین تو اینک بهار مدح سرای

یکی دُرنامه بیاراست همچو عقد درر