فلک آن مایه ستم کرد که در نیرو داشت

که ز شرحش چکد از دیده مرا خون جگر

این قدر هست که سوی تو ازبن تربت پاک

خاک خون آلود آرد پس ازاین ، باد سحر

ای دریغا! ز جفای فلک استمگر

ای عجب ! با پسران نبی و آل علی

آسمان کینه دیرین را بگرفت از سر