وی قوم ، اسیر شو ز بن تا سر

هان شمع بده که تیره شد مشرق

هان رخت منه که شعله زد خاور

ای خلق ، فقیر شو ز سر تا بن

ای ملک ، درود گوی آن را که

زربستد وساخت کار ما چون زر

ای امن برو که شد ز بد روزی