در دویدن چون دگر جنبندگان

راه جوینده بمانند بشر

راه را از چاه بشناسد از آنک

همچو مردم صاحب مغزست و سر

در قفای خویش نگذارد اثر

هست فربه لیک چون ساکن شود

مهره های پشتش آید در شمر