در قفای خویش نگذارد اثر

راه را از چاه بشناسد از آنک

همچو مردم صاحب مغزست و سر

در دویدن چون دگر جنبندگان

هست فربه لیک چون ساکن شود

مهره های پشتش آید در شمر

یک زمان اندر دوره پویان بود