یک زمان اندر دوره پویان بود

در قفای خویش نگذارد اثر

هست فربه لیک چون ساکن شود

مهره های پشتش آید در شمر

وان دو یکسانست او را در نظر

کرده از گردون گردان عاریت

پای ها، وز نسر طایر بال و پر