پیلتن مرغ فرو خورد مرا با یاران

هدهدی غران چون شیر و دمان چون صرصر

بود سیمرغ وشی بانگ زن و رویین تن

مرغ رویین که شنیده است بدین قوت و فر

تا بباکویه فرو ریزدمان از ژاغر

نیمی از هشت چو بگذشت به ساعت ، برخاست

مرغ رویینه تن از جای چو دیوی منکر