نوعروسانی بنهفته به کتان پیکر

برف بر تیغه البرز و بر او ابر سپید

کوه بی جنبش و ابر از بر او بازیگر

برنشستند تو گفتی به یکی ببر سطبر

ما گذشتیم ز بالا و گذشتند ز زیر

کاروان ها بسی از ابر، به کوه و به کمر

سایه و روشن چون رقعه شطرنج شدی