یازده ساعت از آن روز چو بگذشت فتاد

خلوتی بود و سکوتی ز خرد گوباتر

ما خروشان و دمان در دل آن خاموشی

چون به ملک ابدیت وزش وهم بشر

راه ما بر سر خاکی که بودکان هنر

« آبشوران » کهن کز مدد پیر مغان

دارد اندر دل او آتش جاوید مقر