به کوه زربن بایستمی نمود گذر

ز نظم و نثرکس ار پایه ور شدی بودی

مرا به کنگره تاج آفتاب ، مقر

بهای خدمت و سعی خود ار بخواستمی

جهان و نعمت او پیش چشم همت من

چنان بودکه پشیزی به چشم ملیون ور

نه چشم دارم ازبن مردمان کوته بین