کسی که شصت خزان و بهار برده بسر

نه چشم دارم ازبن مردمان کوته بین

نه بیم دارم ازین روزگار مردشگر

به زبر منت کس یک نفس بسرنبرد

ولی دربغ که خوردم ز فرط ساده دلی

فریب دوستی اندر سیاست کشور

ز بس که بودم نومید از اولیای امور